|
Μήνυμα της ΟΕΛΜΕΚ
Για την επέτειο του Πολυτεχνείου
Αγαπητοί συνάδελφοι, μαθητές και μαθήτριες,
Η αυθόρμητη εξέγερση των φοιτητών του Πολυτεχνείου το Νιόβρη
του 1973 αποτελεί το κορυφαίο γεγονός της αντίστασης του
ελληνικού λαού και ιδιαίτερα της φοιτητικής νεολαίας της
Ελλάδας εναντίον της Χούντας της 21ης Απριλίου του 1967 και
των επίορκων Ελλήνων συνταγματαρχών. Το δυναμικό αυτό ξέσπασμα
των φοιτητικών νιάτων της Ελλάδας έστειλε το μήνυμα και
κατέδειξε σ’ όλο τον κόσμο ότι οι Έλληνες νέοι έκρυβαν βαθιά
μέσα στην ψυχή τους την ακλόνητη πίστη στα ιδανικά της
ελευθερίας και της Δημοκρατίας. Αγωνίστηκαν και έδωσαν εκούσια
και αφειδώλευτα το άλικο αίμα τους για να ποτίσουν το δέντρο
της λευτεριάς και της δημοκρατίας, για να μπορέσει η κοιτίδα
των δημοκρατικών θεσμών, η Ελλάδα, να σπάσει τα δεσμά της
επαίσχυντης και κατάπτυστης δικτατορίας και να ξαναβρεί έτσι ο
ελληνικός λαός τη θέση που του ταίριαζε ανάμεσα στους
υπόλοιπους ελεύθερους λαούς της Ευρώπης και του κόσμου
ολόκληρου.
Οι ανήκουστες και πρωτοφανείς σε σκληρότητα μέθοδοι των
δικτατόρων, για να κάμψουν το αγωνιστικό φρόνημα του ελληνικού
λαού και να τον μετατρέψουν σε έρμαιο των αρρωστημένων
επιδιώξεων της Χούντας, δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα.
Τουναντίον ο ελληνικός λαός απέδειξε περίτρανα με την εξέγερση
του Πολυτεχνείου ότι δεν είχε καμιά απολύτως διάθεση να
αποδεχτεί την κατάλυση του δημοκρατικού πολιτεύματος και να
συμβιβαστεί με την καταπίεση και τη στέρηση των βασικών του
ελευθεριών και δικαιωμάτων.
Το ιστορικό πια σύνθημα των εξεγερμένων φοιτητών «Ψωμί –
Παιδεία – Ελευθερία» πυρπόλησε τις ψυχές των δημοκρατικών
πολιτών της οικουμένης. Η Αθήνα για μέρες συγκλονιζόταν από
την πολλαϊκή εξέγερση χιλιάδων λαού, φοιτητών, εργατών και
άλλων Ελλήνων, που απαιτούσαν, αψηφώντας τις απειλές του
στρατοκρατικού καθεστώτος, εδώ και τώρα, την επαναφορά της
δημοκρατίας στη χώρα που την γέννησε.
Η Χούντα πανικοβλημένη μπροστά σ’ αυτήν την απρόσμενη γι’
αυτήν εξέλιξη δε δίστασε στις 17 του Νοέμβρη του 1973, να
συντρίψει με τη δύναμη των τάνκς και των όπλων την
ανεπανάληπτη σε ηρωισμό αντίσταση των άοπλων φοιτητών και να
αιματοκυλήσει την περιοχή μέσα και έξω από το Πολυτεχνείο.
Με την απερίγραπτη όμως αυτή εγκληματική της ενέργεια υπέγραψε
ταυτόχρονα και τη ληξιαρχική πράξη του θανάτου της, που δεν
άργησε πράγματι να έλθει. Κατέρρευσε ως χάρτινος πύργος λίγες
μέρες μετά το προδοτικό και άφρον πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου
του 1974 εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας και του
εκλελεγμένου προέδρου του κυπριακού κράτους Εθνάρχη Μακαρίου
Γ’. Η βάρβαρη τουρκική εισβολή που ακολούθησε στις 20 Ιουλίου
του 1974, είχε ως αποτέλεσμα την αναίμακτη πτώση της Χούντας
στην Ελλάδα, όμως δυστυχώς η Κύπρος αιμορραγούσε αβοήθητη κάτω
από τις σιδερόφρακτες στρατιές του Αττίλα.
Αγαπητοί συνάδελφοι, μαθητές και μαθήτριες,
Το Πολυτεχνείο ταυτίστηκε με τους αγώνες της νεολαίας για
ελευθερία, εθνική ανεξαρτησία, για μια καλύτερη και αξιοπρεπή
ζωή μέσα στα πλαίσια του δημοκρατικού πολυτεύματος. Σήμερα
επιβάλλεται όσο ποτέ άλλοτε να αντιληφθούμε και να
εντερνιστούμε πλήρως το μήνυμα των φοιτητών του Πολυτεχνείου
και να συνεχίσουμε ενωμένοι, αταλάντευτοι και ανυποχώρητοι τον
αντικατοχικό μας αγώνα μέχρι την ώρα της τελικής δικαίωσης,
μέχρι την πλήρη απελευθέρωση της κατεχόμενης πατρίδας μας.
Σήμερα είναι μέρα εθνικής ανάτασης, θύμησης και περισυλλογής.
Η ιστορία μάς καλεί να φανούμε αντάξιοι εκείνων που έδωσαν στο
βωμό της λευτεριάς και της δημοκρατίας ό,τι πιο πολύτιμο είχαν,
τη ζωή τους. Δεν έχουμε το δικαίωμα ούτε να φανούμε ανάξιοι
της θυσίας τους, αλλά ούτε και να αποδειχτούμε αξιολύπητοι
περιπατητές της φωτεινής λεωφόρου της Ελευθερίας και της
Δημοκρατίας, που εκείνοι εγκαινιάσαν, χάρη στο άφθαστο
μεγαλείο της ψυχής τους και το αδούλωτο φρόνημά τους.
|
Ο Πρόεδρος |
Ο Γεν. Γραμματέας |
|
Ιάκωβος Ιακώβου
|
Γιώργος Ζήσιμος |
Λευκωσία,
16 Νοεμβρίου
2006. |
